سایت خارجی برای با خبر شدن از قطعات رایج و قیمت های آنها:
سایت ایرانی قطعه یاب:
شما هم چیز قابلی سراغ دارید بگید تا اینجا معرفی کنیم...
البته توجه دارید که تنظیم دایناکورد معنا ندارد و شما باید اصولی یاد بگیرید که اگر بتوانید روی دایناکورد پیاده کنید، روی هر دستگاه دیگری هم با کمی ور رفتن می توانید تطبیق بدهید.
دوستان اگر اطلاعات تکمیلی دارند، کمک کنند
مایداس
ساندکرافت
مکی
دیجیکو
الن اند هیت
السیس
مونتاربو523
یاماها مثلاً مدل o1v96
سری میکسرهای دیجیتال:
Midas m32 & m32r
Soundcraft Impact
Soundcraft Expertion
Yamaha TF
Allen & heat qu
نظرات برخی دوستان:
[به ترتیب:
tf » کاربری آسان
m32r
impact
expertion » کاربری آسان
allen
montarbo
]
[میکروفون هم بسته به هزینه ای که می خواید بکنید:
Shour beta 58
Senhizer 965
Senhizer md 431
Akg c 535
Beter tgv 70 . 71
Ev 767
EV مدلND86
tgv 70
]
[مداح ها طرفدار جاس 2000 و 3000 هستند]
[بعضی اساتید نطرشون این بود بترتیب اولویت، اینا مهمن:
۱. باند
۲. پاور
۳. میکسر
۴. میکروفون
۵. کانکتور ها و فیش ها و اتصالات]
البته این کارهای حرفه ای هست و در کارهای معمولی دستگاه حرف اول را می زند
امروزه دستگاههای جدید با خداحافطی از ترانس و تغذیه ی خطی اکثراً سراغ مدارات تغذیه ی سوئیچینگ آمده اند.
از محاسن این نوع تغذیه می توان به موارد زیر اشاره کرد:
قیمت مناسب
وزن کمتر
انعطاف بیشتر (قابلیت محافظت جریان، قابلیت تثبیت ولتاز بالاتر)
فرکانس کاری بالا و در نتیجه تصفیه ی راحت تر
قابلیت تعمیر و اصلاح
و ...
از ایرادهای آن هم می توان به ایجاد نویز بالا اشاره کرد که رفع نویز آن به وسیله ی فیلترهایی درون خود سوئیچینگ صورت می پذیرد (لاین فیلتر ورودی برق شهری خیلی مهم است). نویز پذیر نبودن قطعات خود مدار هم (مثل مدار اکو و مدار پری) ضرورت بیشتری خواهد داشت.
سوئیچینگ های 12 ولت که نیاز به ولتاژ رفرنس دارند کمی پیچیدگی بیشتری دارند،
اما سوئیچینگ هایی که با زوج ماسفت کار می کنند (half bridge) طرح بسیار ساده ای دارند
نمونه ی آن آی سیir2153 که در برخی دستگاههای یاماها (و مونتاربو؟) هم از آن استفاده شده.
مدارات متنوع آن در اینترنت موجود است.
ساده ترین شکل آن مثلاً این طرح است که آزموده شده و جواب پس داده:
با تغییر تعداد دور ثانویه ی چوک می توانید ولتاژ مورد نظر را به دست بیاورید.
فقط توجه کنید که دیودهای به کار رفته فرکانسی هستند.
بعلاوه این طرح فاقد محافظ است و برای تعبیه ی محافظ باید خودتان دست به کار شوید (با اتصال پایه ی 3 به منفی روند کار آی سی متوقف می شود).
برای تست اولیه می توانید از چوک پاور کامپیوتر استفاده کنید.
RC پایه 2 و 3 فرکانس کاری سوئیچینگ را مشخص می کند. فرکانس را باید با تعداد دور اولیه ی چوک تنظیم کنید. اگر فرکانس بالا برود می توانید تعداد دور اولیه چوک را کم کنید ولی مواظب باشید که ماسفت ها و دیودها پاسخگوی این فرکانس باشند.
اگر فرکانس نسبت به تعداد دور اولیه کم باشد چوک نشتی می دهد و ماسفت ها در حالت بدون بار هم داغ می کنند (در شرایطی خود چوک هم داغ می کند)
در برخی طرح ها بین آی سی و ماسفت از زوج ترانزیستور به حالت پوش پول استفاده شده که فایده ی آن مثلاً ایزوله شدن این دو و محافظت از آی سی است. تأثیری در قدرت مدار ندارد.
گاهی صدای محیط زیاد است و صدای مداح در آن گم می شود (انگار مداح با میکروفون فاصله دارد و از فاصله ی دور صدایش می آید!)
و گاهی صدای مداح زیاد است و صدای محیط خیلی ضعیف است (و معمولاً فقط صدای چند نفری که نزدیک مداح هستند به گوش می رسد)
و گاهی هم تناسب صداها خوب است، اما صدا برداری از محیط به نحوی است که فقط صدای چند نفر می آید.
در بین نوارهایی که بیرون می آید فقط مجالس محمود کریمی است که صدابرداری حرفه ای دارد.
اصولی را در این رابطه مراعات کنید:
میکروفون آمبیانس ترجیحاً استاتیک باشد یا اگر دینامیک است، گین آن از میکسر بالا برود.
میکروفون آمبیانس به جمعیت نزدیک باشد و در معرض مستقیم بلندگوهایی که صدای مداح را منعکس می کنند نباشد.
میکروفون آمبیانس صدایش به باندهایی که در جلسه پخش می شود وارد نشود تا اینجاد فیدبک (سوت) نکند.
تعداد میکروفون های آمبیانس زیاد باشد تا شلوغی جمعیت در صدا انعکاس داشته باشد.
برای ضبط صدا به میکروفون امبیانس بسنده نشود و با صدای میکروفون مداح میکس شود.
صدای آمبیانس اکو نداشته باشد (یا کم داشته باشد)
میتوانید صدای مداح و جمعیت را در دو لاین مجزا ضبط کنید و بعد از جلسه با هم میکس کنید.
چرا بعضی ها فکر می کنن که چون میکسرشان افکت اکو با فاصله ی زیاد می دهد، باید فاصله را دو برابر کنند!
چند مورد توی نوارهای جواد مقدم دیده اند که فاصله ی اکو دو برابر است (مثلاً توی شور یا تک)، فکر می کنند که توی هر شوری و هر سبکی این جواب می دهد!
در حالی که تنظیم فاصله ی اکو تابع ریتم آهنگ سبک است و سبک به سبک این فاصله فرق می کند.
در بسیاری از سبکها، خواننده نیاز دارد که ضرب صدایش را در فاصله ی شور (340 میلی ثانیه) نشنود، و اگر این فاصله دو برابر شود، احساس خلأ می کند.
من این محرم دلم تنگ شد برای فاصله ی شور قدیمی...
لطفاً به جای اینکه کورکورانه تقلید کار باشید، کمی دقت به خرج بدهید و با حس هر سبک خو بگیرید...
طرح های ماسفت معمولاً از زوج مثبت و منفی استفاده می کنند؛ طرحهایی که از جفت ماسفت منفی استفاده کرده اند مجبورند از ماسفت های فوق العاده قوی استفاده کنند و بازدهی کمتری دریافت کنند (و احتمالاً نشتی بیشتری روی بلندگو می افتد که این اصلاً خوب نیست!).
توجه کنید که بایس شدن ماسفت ها بین 2 تا 4 ولت متغیر است. از این جهت ممکن است ماسفتی به کار ببرید که اصلاً داغ نکند و ممکن است ماسفتی به کار ببرید که زیاد داغ کند.
این را هم توجه کنید که ماسفت نهایتاً با 15 ولت کاملاً به اشباع می رسد. ولتاژ بیش از این برای گیت ماسفت خطرناک است. حتی پیشنهاد می کنند که نگذارید ماسفت در فضای مغناطیسی شدید در حالت گیت باز قرار بگیرد.
ایرادی که در ترانزیستورهای ماسفت وجود دارد، ظرفیت خازنی بالا در گیت آنهاست که ما را مجبور می کند از درایورهای خاصی استفاده کنیم.
به علاوه مقداری اهم داخلی که آن هم باعث داغی می شود.
لذا بهترین ترانزیستوری که می توانید برای کارتان انتخاب کنید ترانیستوری است که سرعت تغییر بالا و اهم داخلی پایینی داشته باشد.
سرعت داخلی را در دیتاشیت هر ترانیستور مشاهده می کنید (4 آیتم: سرعت اوج گرفتن، سرعت روشن شدن کامل، سرعت فرود آمدن، و سرعت خاموش شدن)
توجه کنید که این آیتم ها در یک شماره ترانزیستور مشخص، در محصولات شرکتهای مختلف، تفاوت می کند.
خوشم نمیاد مطلبی که توی سایت خارجی هست، ما ازش غافل باشیم
یکی از مشکلات و محدودیتهای تولید، قسمت اکو و تکرار صداست که چیپهای آماده ی آن تنوع مورد نظر را ندارند
pt2399 آی سی شایعی است اما نویز پذیری بالایی دارد و برای تأخیرهای کم مناسب است
t62m0001 آی سی متوسطی است ولی به قیمت آن نمی ارزد.
pt2395 و m50195 آی سی های قدیمی هستند و کمیاب و گران شده اند.
ht8955 گرچه قیمت مناسبی دارد، اما نویز و خش زمینه ی زیادی دارد.
fv1-spn1001 آی سی حرفه ای است، ولی قیمت آن بالای 10 دلاراست.
http://www.profusionplc.com/parts/spn1001-fv1
و خلاصه هر آی سی یک محدودیتی دارد.
اما آینده از آن آی سی های میکرو است.
با قابلیت هایی که یک میکرو دارد (مثل adc و رم)، به راحتی می تواند این غرض را تأمین کند.
البته محدودیتهایی هست که باید فکری به حال آنها کرد.
ساده ترین نمونه ی این کار را با atmega32 در سایت زیر می بینید:
http://blog.vinu.co.in/2012/05/generating-audio-echo-using-atmega32.html
شماتیک:
البته در برنامه این خط باید اصلاح شود:
rd/=8;
بشود:rd/=4;
تنظیم فیوزبیتها هم فراموش نشود.
این طرح با استفاده از رم داخلی آی سی (2کیلو بایت) برای 170 میلی ثانیه تأخیر مناسب است
(ان هم نه با کیفیت عالی!)
در طرح دیگر برای افزایش کیفیت و میزان فاصله از رم خارجی استفاده شده که طرح حرفه ای تری هست.
http://elm-chan.org/works/vp/report.html
فایل هگز هم در پایین همان صفحه
فیوز بیت کلاک آی سی باید روی pll داخلی تنظیم شود.
این طرح به جز تکرار چند افکت دیگر هم ارائه می دهد
(که البته همزمان فقط یکی از برنامه ها باید درون آی سی ریخته شود)
محدودیتی که این طرح دارد، اولاً کمیاب بودن رم آن است
ثانیاً استفاده از تمام توان آی سی است که تلرانس کار را بالا می برد و احتمالاً ایجاد نویز بکند.
اما به هر حال به عنوان یک ایده به درد می خورد.
مشکلی که هر دو طرح فوق دارند این است که آی سی های atmega فاقد dac هستند و برای جبران این خلل
از pwm ای سی استفاده می شود که کارایی آی سی را کاهلش می دهد و کمی با افت کیفیت هم مواجه است.
کامل تر از این دو تا این طرحه که از سری آی سی های pic استفاده کرده که واجد dac است و از sram استفاده کرده با حجم بالا، مناسب برای 4 ثانیه تأخیر!
http://electricdruid.net/diy-digital-delay/
امکانات دیگه ای هم مثل تنظیم زیر و بم اکو و ... گذاشته.
دیتاشیت و برنامه همه توی صفحه هست
ولی آی سی هاش رو باید سفارش بدید و توی بازار موجود نیست.
قیمت بالایی هم داره و اندازه ی افکتور fv1 و بلکه بیشتر قطعه بر می داره
البته احتمالا بتونید یکی از رم ها رو صرف نظر کنید...
کیفیت هم عالی نیست چون ورودی نهایتاً 12 بیت دقت داره...
خلاصه هر طرح یک مشکلی داره
اگر آدمهای حرفه ای هستید دنبال راه چاره باشید،
وگرنه بگید ما یک فکری برای شما بکنیم.
البته به سلیقه ی دوستان احترام می ذارم و اینکه می گم نظر خودمه...
علتش روشنه؛ اساساً تکنولوژی کلاس d به هدف کیفیت طراحی نشده و خیلی آب می کشه تا یک صدای با کیفیت از اون بیرون بیاد!
اساس کار کلاس d بر پایه ی pwm و مدیریت پهنای بانده
برای اینکه راندمان کاری ترانزیستورها رو بالا ببرن (و در نتیجه قدرت و صرفه ی اقتصادی بالاتری به دست بیاد)، ترانزیستور رو در حالت سوئیچ زنی (خاموش و روشن) قرار می دن تا تلفات انرژی حاصل از مقاومت داخلی ترانزیستورها پایین بیاد
به همین خاطر به جای ماسفت معمولاً از igbt استفاده می کنن که تلفات کمتری نسبت به ماسفت داره و سرعت بالاتری هم داره.
در این مکانیزم pwm اتفاقی که می افته اینه که حجم سیگنالها رو با طول سیگنال شبیه سازی می کنن و همه چیز رو در بُعد زمان جا سازی می کنن
یک ثانیه صوت را در نظر بگیرید که متشکل از 20هزار سیکل نوسان است (در صوت 20 کیلوهرتز)، بعضی سیکل ها روی 1 ولت و بعضی سیکلها روی 10 ولت و بعضی بیشتر یا کمتر
اما در کلاس d باید هر سیکل را تقسیم کرد تا به حساب مقدار صدا سهمی از این سیکل کاملاً روشن (روی نقطه ی اوج) و بقیه ی آن خاموش باشد.
این کار را کلاس d با یک مقایسه کننده انجام می دهد.
آنطور که می بینید سیکل ورودی با سیکلهای یک نوسان ساز (موج مثلثی) مقایسه می شود. آن قسمتهایی که نوسانساز بیشتر است، سیکل بالا رونده روشن می شود و آن قسمتهایی که سیگنال ورودی بیشتر است، سیکل پایین رونده روشن می شود.
آن طور که می بینید در نقطه ی اوج سیکل، پهنای باند (در قسمت بالا رونده) بالا می رود و موجهای مربعی به هم نزدیک تر می شوند و بالعکس در نقطه ی افول سیکل، پهنای باند در قسمت پایین رونده بالا می رود...
به هر حال برای شبیه سازی تمام سیکلهای ورودی لازم است که هر سیکل به قسمتهای متعددی تقسیم شود تا دقت بالاتری به دست بیاید.
این یک مشکل
قسمت سخت دیگر کار این است که باید در آخرین مرحله، آن یک سیکل را که روی نقطه ی روشن قرار دارد، در بستر زمان پخش کرد تا کل سیکل را فرا بگیرد.
به طور مثال یک آمپلی که با ولتاژ 100 کار می کند، برای نشان دادن یک سیکل 10 ولت، باید یک دهم از آن سیکل را روی نقطه ی روشن (صد ولت) قرار دهد و سپس آن ولتاژ را به کل سیکل پخش کند تا یک سیکل تمام، روی نقطه ی 10 ولت به دست بیاید.
این مرحله ی آخر با سلف انجام می شود که این هم خودش داستانی دارد!
چون سلف ها در هنگام مواجهه با هر سیکل، از ابتدا تا انتهای سیکل عکس العمل یکسانی ندارند
بعلاوه سلف ها به تغییر اهم خروجی حساسیت نشان می دهند.
تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل